Skip to content

Erlotinib w raku płuc – molekularne i kliniczne predyktory wyników ad 6

3 miesiące ago

180 words

Status mutacji nie miał istotnego wpływu na przeżycie. Ryzyko zgonu nie różniło się istotnie pomiędzy pacjentami z mutacjami EGFR (nawet azjatyckimi), którzy otrzymywali erlotynib, w porównaniu z takimi pacjentami, którzy otrzymywali placebo (współczynnik ryzyka zgonu, 0,77, przedział ufności 95%, 0,40 do 1,50; P = 0,54 ) (Figura 1H) lub wśród pacjentów z EGFR typu dzikiego, którzy otrzymywali erlotynib, w porównaniu z takimi pacjentami, którzy otrzymywali placebo (współczynnik ryzyka śmierci, 0,73; przedział ufności 95%, 0,49 do 1,10; P = 0,13) (Figura 1G ). Dwudziestu jeden mutacji (u 20 pacjentów) opisano poprzednio delecje w eksonie 19 lub mutację L858R w eksonie 21. Nie stwierdzono istotnej różnicy w przeżyciu związanym z terapią erlotynibem, w porównaniu z placebo, wśród pacjentów z delecjami klasycznego eksonu 19 lub mutacja eksonu 21 L858R (współczynnik ryzyka zgonu, 0,65, przedział ufności 95%, 0,24 do 1,75, P = 0,39) oraz osoby z nowymi mutacjami (współczynnik ryzyka, 0,67, przedział ufności 95%, od 0,26 do 1,75, P = 0,41 ) (Rysunek dodatku dodatkowego).
W wieloczynnikowej analizie regresji Coxa leczenie erlotynibem w porównaniu z placebo pozostało istotnie związane z dłuższym przeżyciem (p = 0,001). W całej grupie, pacjenci azjatyccy (p = 0,01), pacjenci, którzy nigdy nie palili (p <0,001), pacjenci, którzy stracili mniej niż 5 procent masy ciała (p = 0,03), pacjenci ze stanem sprawności 0 lub (P <0,001), pacjenci, którzy wcześniej nie otrzymywali cisplatyny (p = 0,04), oraz pacjenci, którzy zapisali się do badania ponad 12 miesięcy po otrzymaniu diagnozy niedrobnokomórkowego raka płuca (p <0,001) przeżyli najdłużej.
Dyskusja
Badania fazy 2 wykazały, że płeć żeńska, gruczolakorak, pochodzenie azjatyckie i nigdy nie palący są związane z reakcją niedrobnokomórkowego raka płuc na erlotynib lub gefitynib 16-18,35-37. Potwierdziliśmy te skojarzenia.
Ekspresja białka EGFR w immunohistochemii nie była wiarygodnym wskaźnikiem odpowiedzi w większości badań na inhibitory EGFR.18,37,38 W naszym badaniu 57 procent pacjentów, którzy zostali przebadani, miało guzy, które wyrażały EGFR, i na podstawie analizy wielu zmiennych, ich odsetek odpowiedzi był wyższy niż u pacjentów z nowotworami ujemnymi pod względem EGFR (11 procent w porównaniu z 4 procentami). Ekspresja EGFR jest często związana z polisomią lub amplifikacją EGFR.12 Stwierdziliśmy, że odsetek odpowiedzi był znacznie wyższy wśród pacjentów z nowotworami z wysoką polisomią lub amplifikacją EGFR niż wśród tych bez tej cechy (20 procent w porównaniu z 2 procentami). Cappuzzo i wsp.22 stwierdzili, że zwiększona liczba kopii EGFR była silniejszym czynnikiem prognostycznym odpowiedzi niż ekspresja EGFR.
Kilka grup odkryło mutacje w domenie kinazy tyrozynowej EGFR (egzony 18 do 21), które uczulają komórki nowotworowe na działanie erlotynibu lub gefitynibu i wydają się być związane z reakcją na te leki. 19-30 Zgłoszone mutacje są delecjami w ramce , z lub bez insercji w eksonie 19 i mutacjami z punktami missense, głównie w eksonie 21. Częstość występowania mutacji jest różna, od 20 do 40 procent w krajach azjatyckich (Tajwan, Korea i Japonia) 23,24,26-28 oraz od 5 do 19 procent we Włoszech.22,25 Zidentyfikowaliśmy 45 mutacji (13 delecji i 32 punktowe mutacje) u 40 pacjentów
[patrz też: dział lecznictwa uzdrowiskowego, badanie rezonansem magnetycznym cena, proteza częściowa osiadająca ]
[więcej w: rezonans szczecin, dział lecznictwa uzdrowiskowego, badania okresowe w godzinach pracy ]

0 thoughts on “Erlotinib w raku płuc – molekularne i kliniczne predyktory wyników ad 6”