Skip to content

Erlotynib w uprzednio leczonym niedrobnokomórkowym raku płuca ad 5

1 miesiąc ago

8 words

W wielu analizach regresji logistycznej, brak palenia (P <0,001), obecność gruczolakoraka (P = 0,01) i ekspresja EGFR (P = 0,03) były związane z reakcją na erlotynib. Ryc. 1. Krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia (panel A) i przeżycie bez progresji (panel B) wśród wszystkich pacjentów losowo przydzielonych do erlotynibu lub placebo. Wartości P korygowano dla czynników stratyfikacji (z wyjątkiem środka) i ekspresji receptora naskórkowego czynnika wzrostu.
Tabela 3. Tabela 3. Analiza przeżycia. W momencie analizy odnotowano 587 zgonów (378 w grupie erlotynibu i 209 w grupie placebo). Figura pokazuje krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia i przeżycia wolnego od progresji. Średni całkowity czas przeżycia w grupie otrzymującej erlotynib wynosił 6,7 miesiąca, aw grupie placebo 4,7 miesiąca (skorygowany współczynnik ryzyka, 0,70, przedział ufności 95%, 0,58 do 0,85, p <0,001). W analizie regresji Coxa erlotynib pozostawał związany z dłuższym przeżyciem (P = 0,002), podobnie jak pochodzenie azjatyckie (P = 0,01), gruczolakorak w badaniu histologicznym (P = 0,004) i nigdy nie palono (P = 0,048 vs. ostatnie palenie). Tabela 3 przedstawia analizy eksploracyjne podgrup. Chociaż rozmiary próbek mogą być niewystarczające do wykrycia niewielkich lub umiarkowanych różnic, korzyść z erlotynibu była widoczna w większości podgrup. Interakcja między leczeniem a zmienną towarzyszącą definiującą podgrupę była istotna statystycznie tylko dla stanu palenia. W czasie analizy 682 pacjentów miało progresję choroby (450 w grupie erlotynibu i 232 w grupie placebo). Średni czas przeżycia bez progresji wynosił 2,2 miesiąca w grupie otrzymującej erlotynib i 1,8 miesiąca w grupie placebo (skorygowany współczynnik ryzyka, 0,61, przedział ufności 95%, 0,51 do 0,74; p <0,001). W modelu Cox leczenie erlotynibem (P <0,001) i niepalenie (P <0,01 dla porównania z aktualnym lub przeszłym paleniem) wiązało się z dłuższym czasem przeżycia bez progresji.
Toksyczne efekty
Tabela 4. Tabela 4. Efekty toksyczne i modyfikacje dawki wśród 727 pacjentów przyjmujących leki badane. Czterech pacjentów poddanych randomizacji nie otrzymało leczenia. Tabela 4 pokazuje, że 19 procent grupy erlotynibu wymagało zmniejszenia dawki z powodu efektów toksycznych związanych z lekiem, w porównaniu z 2 procentami grupy placebo, najczęściej z powodu wysypki (12 procent) i biegunki (5 procent); 26 pacjentów (5 procent) przerwało erlotynib z powodu działań toksycznych związanych z lekiem, w porównaniu z 4 pacjentami (2 procent) otrzymującymi placebo. Częstość występowania infekcji u pacjentów otrzymujących erlotynib była większa, co może odzwierciedlać dłuższy czas obserwacji (P <0,001). W obu grupach występowały podobne odsetki zapalenia płuc i zwłóknienia płuc. Dwóch pacjentów zmarło na zapalenie płuc (po jednym w każdej grupie).
Jakość życia
Zgodność była podobna w obu grupach. W analizie uwzględniono pacjentów, którzy odpowiedzieli na kwestionariusz jakości życia w punkcie wyjściowym i wykonali jedną ocenę uzupełniającą. Mediana czasu do wystąpienia pogorszenia w odniesieniu do kaszlu (4,9 miesiąca u pacjentów otrzymujących erlotynib i 3,7 miesiąca u pacjentów otrzymujących placebo, P = 0,04 po dostosowaniu Hochberg), duszności (odpowiednio 4,7 miesiąca i 2,9 miesiąca, skorygowana wartość P = 0,03) i bólu (Odpowiednio 2,8 miesiąca i 1,9 miesiąca, skorygowany P = 0,04) na korzyść erlotynibu
[więcej w: gabinet ortodontyczny warszawa, dział lecznictwa uzdrowiskowego, zakład opiekuńczo pielęgnacyjny ]
[patrz też: rezonans szczecin, dział lecznictwa uzdrowiskowego, badania okresowe w godzinach pracy ]

0 thoughts on “Erlotynib w uprzednio leczonym niedrobnokomórkowym raku płuca ad 5”