Skip to content

Molekularne podstawy fenotypowej heterogenności w fenyloketonurii ad 5

3 miesiące ago

248 words

Do obliczenia każdej krzywej użyto analizy regresji metodą najmniejszych kwadratów, przedstawionej za pomocą równania dla linii i współczynnika korelacji. Niektóre symbole reprezentują więcej niż jednego pacjenta. Wstępne traktowanie poziomu fenyloalaniny w surowicy i tolerancji fenyloalaniny u duńskich pacjentów w wieku pięciu lat i poziomu fenyloalaniny w surowicy przed rozpoczęciem leczenia i po doustnym obciążeniu białkiem u Niemców i innych pacjentów w wieku sześciu miesięcy zostały wybrane do porównania, ponieważ wartości te były najbardziej dobrze zdefiniowanymi wskaźnikami biochemicznymi i były również głównymi zmiennymi stosowanymi do klasyfikacji fenotypów klinicznych. Pełne dane dotyczące poziomu fenyloalaniny w surowicy przed zabiegiem były dostępne dla 95 ze 104 pacjentów, których genotypy zostały określone. Ponieważ hydroksylacja wątroby jest główną drogą metabolizmu fenyloalaniny u ludzi, 34, 35 poziom serum fenyloalaniny powinien przewyższać normalny poziom, ponieważ zmniejsza się poziom aktywności hydroksylazy fenyloalaniny. Tak więc, w warunkach wysycenia, przewidywana aktywność hydroksylazy fenyloalaniny byłaby odwrotnie proporcjonalna do poziomu surowicy fenyloalaniny przed leczeniem. Odwrotna transformacja wartości dla wstępnego traktowania poziomów fenyloalaniny w surowicy pozwoliła na zastosowanie prostej analizy korelacji w celu określenia związku między przewidywanym poziomem aktywności hydroksylazy fenyloalaniny a poziomem przed leczeniem surowicy fenyloalaniny. Ponadto można wykorzystać prostą analizę regresji liniowej w celu zdefiniowania zależności między tymi dwiema zmiennymi. Wyniki tych analiz przedstawiono na rycinie 1. Chociaż korelacja była silniejsza wśród duńskich pacjentów (r = 0,91, p <0,001), była również silna wśród pacjentów niemieckich (r = 0,74, p <0,001) (ryc. 1). Zbocza linii regresji tych dwóch grup różniły się nieznacznie, prawdopodobnie odzwierciedlając niewielkie różnice w metodach stosowanych do pomiaru wstępnego stężenia fenyloalaniny w surowicy lub w warunkach, w których otrzymano próbki. Punkty przecięcia linii regresji y nie różniły się istotnie pomiędzy grupami, co sugeruje, że przy braku aktywności hydroksylazy fenyloalaniny w wątrobie, poziomy fenyloalaniny w osoczu są określane przez połączone wpływy konkurujących szlaków metabolicznych dla fenyloalaniny. Różnice w tych szlakach wychwytu lub metabolizmu fenyloalaniny mogą również przyczyniać się do zróżnicowania wstępnego stężenia fenyloalaniny w surowicy i tolerancji fenyloalaniny u pacjentów z przewidywanymi poziomami aktywności hydroksylazy fenyloalaniny poniżej 15 procent, ponieważ taka aktywność nie jest już dominującą determinantą ich poziomu w osoczu fenyloalaniny. .
Jednym z punktów spornych w klinikach z fenyloketonurią był właściwy czas na określenie poziomów fenyloalaniny w surowicy przed rozpoczęciem leczenia. Zbadaliśmy zatem zależność między przewidywanym poziomem aktywności hydroksylazy fenyloalaniny a odwrotnością wstępnego stężenia fenyloalaniny w surowicy w grupach duńskich i niemieckich, podgrupowując pacjentów pod kątem tego, czy byli oni badani podczas lub po pierwszych 14 dniach okresu noworodkowego. . Relacja nie różniła się znacząco w tych dwóch podgrupach (dane niepokazane), co sugeruje, że był on równie ważny w obu
[więcej w: olx krzeszowice, doreta cena, poradnia chorób metabolicznych ]

0 thoughts on “Molekularne podstawy fenotypowej heterogenności w fenyloketonurii ad 5”