Skip to content

Molekularne podstawy fenotypowej heterogenności w fenyloketonurii ad 7

1 miesiąc ago

471 words

Ponieważ analizę ekspresji in vitro przeprowadzono w komórkach małpy i nerki, a nie w ludzkich komórkach wątroby, mogą występować pewne różnice w post-transkrypcyjnych właściwościach regulacyjnych tych dwóch typów komórek. Jednakże, Lyonnet i wsp. 16 opisali poziomy aktywności hydroksylazy fenyloalaniny u pacjentów homozygotycznych pod względem mutacji E280K (2 do 3 procent), mierzonych w próbkach biopsyjnych wątroby, które były identyczne z tymi określonymi na podstawie analizy ekspresji in vitro. Ponadto, czterech pacjentów w naszym badaniu z przewidywanym poziomem aktywności hydroksylazy fenyloalaniny 0% miało również poziomy in vivo od 0 do 0,7% w teście obciążenia deuterowaną fenyloalaniną.36 U niektórych innych pacjentów przewidywany poziom fenyloalaniny aktywność hydroksylazy wynosiła od 5 do 40 procent normalnego poziomu. Te przewidywane poziomy były wyższe niż te obserwowane wcześniej u pacjentów z fenyloketonurią, mierzoną in vitro lub in vivo, w tym kilku pacjentów w tym badaniu, których aktywność hydroksylazy fenyloalaniny wynosiła od 5 do 25 procent, ale stwierdzono, że waha się od 0,2 do 2,5 procent in vivo. Dokładne przyczyny wyraźnych rozbieżności między wynikami in vivo i in vitro nie są jasne. Zastosowanie analizy ekspresji in vitro może spowodować przeszacowanie poziomu aktywności niektórych zmutowanych enzymów. Alternatywnie, wcześniejsze metody oznaczania aktywności hydroksylazy fenyloalaniny in vivo mogły niedoszacować aktywności enzymów u pacjentów z fenyloketonurią, jak ostatnio sugerowali Thompson i Halliday. 41 Niemniej jednak silna korelacja pomiędzy przewidywaną aktywnością hydroksylazy fenyloalaniny i różnymi indeksami potwierdza, że te wartości odzwierciedlają aktywność enzymu in vivo. Bliska zależność pomiędzy przewidywaną aktywnością hydroksylazy fenyloalaniny a zmiennymi biochemicznymi pokazuje, że prosta formuła zastosowana do wyprowadzenia przewidywanego poziomu faktycznie pozwala na przewidywanie fenotypu fenyloketonurii. Ta formuła nie uwzględnia wpływu dewiacyjnych dawek genów lub negatywnego allelicznego uzupełnienia, które nie były istotnymi czynnikami u pacjentów z fenyloketonurią w naszym badaniu. Jeśli dawkowanie genów lub negatywna allelowa komplementacja wywiera wyraźny wpływ na fenotyp, wówczas powinny istnieć pewne genotypy, dla których fenotypy są źle przewidywane. Nie znaleźliśmy jednak żadnych bezpośrednich dowodów na poparcie tej hipotezy. Ponadto zależność między genotypem a fenotypem hydroksylazy fenyloalaniny może zostać zmieniona przez wpływ innych genów, które są również ważnymi determinantami homeostazy fenyloalaniny. Chociaż nie zaobserwowaliśmy żadnych efektów genów modyfikujących, takie geny z pewnością mogłyby przyczynić się do zmiany wartości biochemicznych u pacjentów z niewielką lub żadną aktywnością hydroksylazy fenyloalaniny.
Fenyloketonuria jest heterogennym zaburzeniem metabolicznym zarówno na poziomie klinicznym, jak i genetycznym. Jednak wartości wskaźników biochemicznych stosowanych do klasyfikacji fenotypów często pokrywają się między podgrupami, odzwierciedlając ciągłe spektrum wartości biochemicznych obecnych u pacjentów. Tak więc klasyfikacja fenotypów klinicznych jest nieco arbitralna
[więcej w: poradnia chorób metabolicznych, poradnia małżeńska kraków, nfz olsztyn sanatoria lista oczekujących ]

0 thoughts on “Molekularne podstawy fenotypowej heterogenności w fenyloketonurii ad 7”

  1. [..] Blog oznaczyl uzycie nastepujacego fragmentu leczenie kanałowe pod mikroskopem[…]