Skip to content

Molekularne podstawy fenotypowej heterogenności w fenyloketonurii czesc 4

4 miesiące ago

491 words

Przewidywaną wartość obliczono przez uśrednienie względnych poziomów aktywności hydroksylazy fenyloalaniny związanej z każdym zmutowanym enzymem w analizie ekspresji i wyrażono jako procent normalnego poziomu. Na przykład, pacjenci, którzy byli heterozygotami złożonymi dla Y414C (patrz przypis do Tabeli dla wyjaśnienia terminów dla mutacji) mutacja missense (50 procent normalnych poziomów) i mutacja splicingu IVS-12 na granicy intronu 12 egzon 12 ( bez aktywności enzymu) miałby przewidywany poziom aktywności hydroksylazy fenyloalaniny wynoszący 25 procent normy. Ta formuła jest stosunkowo uproszczona, ponieważ zakłada, że oba zmutowane allele mają równoważną ekspresję i że każda zmutowana podjednostka w równym stopniu przyczynia się do dojrzałego polimerycznego białka (tj., Że nie ma istotnych negatywnych interakcji między dwiema podjednostkami). Jednakże tę formułę wybrano jako rozsądne pierwsze przybliżenie ekspresji in vivo zmutowanych alleli. Co więcej, ważność tych założeń można przetestować po prostu poprzez zbadanie, czy fenotypowe indeksy pacjentów z pewnymi kombinacjami genotypów znacznie odbiegają od ich przewidywanego zakresu. Wyniki
Identyfikacja genotypów
Analiza hybrydyzacyjna specyficzna dla allelu zidentyfikowała oba zmutowane chromosomy u 50 procent spośród 104 duńskich pacjentów i 34 procent ze 154 niemieckich i innych pacjentów. Pełną listę względnych częstotliwości tych ośmiu zmutowanych alleli tylko wśród pacjentów należących do populacji dobrze scharakteryzowanych pod względem tych mutacji (tj. 206 pacjentów z Danii i Niemiec, z 258 badanych pacjentów) pokazano w Tabeli 1. Razem, te osiem mutacji były obecne na 64 procentach chromosomów 412 tych pacjentów. Pozostałe mutacje odpowiadające za nieprawidłowości fenotypowe nie zostały zidentyfikowane.
Charakterystyka zmutowanych enzymów hydroksylazy fenyloalaninowej
W tym badaniu ekspresję trzech zmutowanych enzymów (R158Q, R261Q i E280K) ponownie zbadano in vitro. Dane biochemiczne dotyczące pozostałych pięciu zmutowanych enzymów uzyskano z wcześniej opublikowanych badań 104, 12, 14, 15, 20, 21 i zebrano je w Tabeli 1. Poziomy aktywności zmutowanych enzymów R243X, P281L, R408W i IVS-12 były mniej niż procent normalnych poziomów. Aktywność zmutowanego enzymu E280K wynosiła od do 3 procent normalnej. Niewielka lub żadna immunoreaktywność hydroksylazy fenyloalaniny była widoczna w tych pięciu zmutowanych enzymach. Zmutowane enzymy R158Q, R261Q i Y414C miały odpowiednio około 10 procent, 30 procent i 50 procent prawidłowej aktywności, a wszystkie trzy wykazywały immunoreaktywność hydroksylazy fenyloalaniny. Poziom immunoreaktywności związany ze zmutowanym enzymem R158Q był podobny do prawidłowego enzymu, co sugeruje, że specyficzna aktywność tego zmutowanego enzymu jest znacznie zmniejszona. Zmutowane enzymy Y414C i R261Q wykazywały specyficzną aktywność podobną do aktywności normalnego enzymu, chociaż były obecne w mniejszych ilościach, co sugeruje, że te zmutowane enzymy są nieco mniej stabilne niż normalny enzym.
Relacja genotypu do fenotypu biochemicznego
Ryc. 1. Ryc. 1. Przewidywana aktywność hydroksylazy fenyloalaninowej (PAH) w odniesieniu do wzajemnego stosunku surowicy do leczenia wstępnego. Poziom fenyloalaniny u pacjentów z fenyloketonurią
[więcej w: nfz sanatoria lista oczekujących, doreta cena, poradnia chorób metabolicznych ]

0 thoughts on “Molekularne podstawy fenotypowej heterogenności w fenyloketonurii czesc 4”